سخنرانى [ در جمع ورزشكاران و تيمهاى فوتبال منتخب تهران ( توصيه به ورزشكاران ) ] زمان : صبح 16 اسفند 1360 / 11 جمادى الاول 1402 « 1 » مكان : تهران ، جماران موضوع : توصيه‌هايى به ورزشكاران حضار : اعضاى تيمهاى فوتبال منتخب تهران ، برنده جام « قائد اعظم » پاكستان و تيمهاى پرسپوليس ، شاهين و استقلال بسم اللَّه الرحمن الرحيم من خودم ورزشكار نيستم اما ورزشكارها را دوست دارم من خودم ورزشكار نيستم اما ورزشكارها را دوست دارم « احِبُّ الصّالِحينَ وَ لَسْتُ مِنهُم » « 2 » . از خداى تبارك و تعالى خواهانم كه شما جوانها را كه ذخيرهء اين كشور هستيد و مايهء اميد ملت و اسلام هستيد هر چه بيشتر موفق كند كه در همهء ابعاد انسانى ورزش كنيد . يك بعدش اين بعدى است كه شما متخصص در آن هستيد و اميد است كه بعدهاى ديگرى هم كه انسان دارد و انسانيت دارد در شما رشد كند . ورزشكارها هميشه اين طور بودند كه يك روح سالمى داشتند ، از باب اينكه توجه به شهوات نداشتند ، توجه به لذات نداشتند ، توجه به يك فعاليت جسمى داشتند كه عقل سالم در بدن سالم است . و شما اگر دقت كنيد در حال جامعه‌ها و طبقات جامعه مىبينيد كه آنهايى كه در عيش و عشرت مىگذرانند ، حقيقتاً عيش و عشرت نيست ؛ بدنها افسرده ، روحها پژمرده و كسالت سر تا پاى آنها را گرفته است . اگر دو ساعت عشرت مىكنند ، بيست و دو ساعت در ناراحتى او هستند . و آنهايى كه اهل خدا هستند ، توجه به خدا دارند ، ورزش جسمى مىكنند و ورزش روحى ، آنها در تمام مدت ، اشخاصى هستند كه پژمردگى در آنها نيست ، افسردگى در آنها نيست

--> ( 1 ) - صحيفهء نور در ذيل تاريخ 17 / 12 / 60 آورده است ( 2 ) - « نيكوكاران را دوست دارم ، هر چند خودم از آنها نيستم » . مصرع اول از بيت : احبُّ الصّالحينَ و لَستُ مِنهُم * لَعَلَّ اللَّه يَرزُقُنى صَلاحاً